Düzce İlinde Yaşayan 6-14 Yaş Sığınmacı Çocukların Ruhsal Uyumu


Pehlivan M.

Uluslararası Hemşirelik Kongresi-İNCARE 2019, Gaziantep, Türkiye, 1 - 03 Kasım 2019, ss.181-182

  • Basıldığı Şehir: Gaziantep
  • Basıldığı Ülke: Türkiye
  • Sayfa Sayısı: ss.181-182

Özet

GİRİŞ: Son dönemde gerçekleşen en büyük kitlesel hareketler Arap ülkelerindeki iç karışıklıklarla beraber insanların göç etmesi sonucu yaşanmıştır. Türkiye konumu gereği bu durumdan en çok etkilenen ülkelerden biri haline gelmiştir. Kayıtlarincelendiğinde sığınmacıların Türkiye nüfusunun yaklaşık %7’sini oluşturduğu görülmekte ve göç eden nüfusun çoğu çocuklardan oluşturmaktadır. Göç sürecindeki zorluklar karşısında daha savunmasız olduğu düşünülen sığınmacı çocuklarda görülebilecek davranışsal ve psikolojik sorunların yani ruhsal uyum düzeyinin belirlenmesi için bir çalışma yapılmasına gereksinim duyulmuştur. AMAÇ: Bu çalışma, Düzce ilinde yaşayan 6-14 yaş sığınmacı çocukların ruhsal uyum durumlarını belirlemek amacıyla tanımlayıcı olarak yapıldı. GEREÇ-YÖNTEM: Araştırmanın örneklemini Düzce il sınırları içinde yaşayan, 6-14 yaş arası 163 (90 kız, 73 erkek) sığınmacı çocuk oluşturdu. Araştırmanın verileri Hacettepe Ruhsal Uyum Ölçeği kullanılarak çocukların ebeveynleriyle yüz yüze görüşmeler ile toplandı. Toplanan veriler SPSS veri tabanında yüzdelikler, Mann Whitney U, Kruskal Wallis-H ve ki-karetestleri kullanılarak değerlendirildi. BULGULAR: Araştırmaya katılan çocukların %25.8’inde bir uyum sorunu saptanırken; çoğunun (%52.4) davranış sorunuyaşadığı belirlendi. Çalışmamıza katılan sığınmacı çocuklarda en sık görülen nevrotik sorunların; sıkılganlık, korku, güvensizlik, çekingenlik olduğu görüldü. Yaşıtlarıyla geçinememe; hareketlilik, yerinde duramama; cezadan etkilenmeme ve sinirliliğin ise en sık görülen davranış sorunları olduğu tespit edildi. Okul başarısızlığı (%20.9), tırnak yeme (%11.7) ve alt ıslatma (%5.5) gibi diğer sorunların sık görüldüğü belirlendi. Çocukların sürekli takip/tedavi gerektiren hastalığa sahip olmalarıve ebeveynlerinin hayatta olma durumlarına göre ruhsal uyum ölçeği puanlarında gruplar arası anlamlı istatiksel farklılık tespit edildi (p<0.01). Hastalığa sahip olan ve ebeveynlerinden en az biri hayatta olmayan çocukların diğer çocuklardan daha uyumsuz oldukları görüldü. SONUÇ: Araştırmadan elde edilen bulgular doğrultusunda, yoğun göç alan şehirlerde, sığınmacı çocukların psikiyatrik hastalıklarının erken dönem teşhisi ve etkili tedavisinin yapılabilmesi, uyum süreçlerini kolaylaştıracak uygulamaların planlanması amacıyla aralarında psikiyatri hemşiresinin de bulunduğu, ruh sağlığı uzmanlarından oluşan, transkültürel bakım ilkelerini benimsemiş bir ekibin oluşturulması önerildi.