65 yaş üstü tip-2 diyabetes mellitus'lu hastalarda magnezyum seviyelerinin metabolik parametrelere etkisi
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Kütahya Sağlık Bilimleri Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Dahili Tıp Bilimleri, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2021
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: MUHAMMET EKREM KARAKAYA
Danışman: Türkan Paşalı Kilit
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:AMAÇ: Düşük serum ve hücre içi magnezyum(Mg) seviyelerinin insülin direnci ve artmış Tip-2 Diyabetes Mellitus(Tip-2 DM) riski ile ilişkili olduğu gösterilmiştir. Hipomagnezemi ile ilişkili görülen en sık metabolik hastalık Diyabetes Mellitus'tur(DM). Yaşlı bireylerde gastrointestinal sistemden Mg emiliminin azalması ve kullanılan ilaçların etkisiyle böbrekten Mg itrahına bağlı olarak hipomagnezemi sık görülür. Çalışmamız; geriatrik diyabetik popülasyonda Mg düzeyine göre diyabetin kronik komplikasyonları, metabolik parametreler, antropometrik ölçümler arasındaki ilişkiyi belirlemek, söz konusu ilişkilerin gücünü ve anlamlılık düzeylerini karşılaştırmak amacıyla planlanmıştır. YÖNTEM: Çalışma retrospektif kohort çalışması olup çalışmaya 01/01/2019-01/02/2021 tarihleri arasında Kütahya Sağlık Bilimleri Üniversitesi İç Hastalıkları polikliniğine başvuran 65 yaş ve üstünde Tip-2 DM tanısı olan 316 hasta alınmıştır. Hastaların dosyalarından boy, kilo diyabet süresi, ek komorbid hastalıklar, kullanılan medikal tedaviler, kronik alışkanlıkları(sigara, alkol gibi) diyabetin makrovasküler ve mikrovasküler komplikasyonları, HbA1c düzeyi, Mg düzeyi, açlık kan glukozu(APG), lipid profili, böbrek fonksiyon testleri, hemogram parametreleri mikroalbuminüri, tiroid fonksiyon testleri kayıt altına alındı. Hipomagnezemik grupla normomagnezemik grup arasında bu parametreler kıyaslandı ve istatistiksel olarak anlamlı olup olmadığı incelendi. BULGULAR: Çalışmaya 108 erkek, 208 kadın olmak üzere toplam 316 geriatrik diyabetik hasta alınmıştır. Hipomagnezemik (Mg 0,05). Makrovasküler ve mikrovasküler komplikasyonlarda anlamlı fark görülmedi(p>0,05). Hastaların APG ve HbA1c düzeyi ile Mg seviyesi arasında istatistiksel olarak anlamlı fark vardı(p 0,05). HDL düzeyi normomagnezemik grupta daha yüksek olup sınırda anlamlılık vardı(0,055). Diüretik kullanan grupta Mg düzeyi daha düşük saptandı(p=0,006). SONUÇ: Geriatrik diyabetlilerde, hipomagnezemik grupta yüksek APG ve yüksek HbA1c saptadık. Bu sonuç geriatrik diyabetik hastalarda şeker regülasyonunun sağlanmasında Mg replasmanının önemli olduğunu düşündürmektedir. Özellikle diüretik tedavi alan geriatrik diyabetlilerde Mg seviyesinin kontrol edilmesi ve hipomagnezemi saptananlarda replasmanın önemi dikkat çekmektedir. Anahtar Kelimeler: Hipomagnezemi, normomagnezemi, TİP-2 DM, Yaşlılık